Categorie: Geen categorie

Als ik bij een klasgenootje speelde, werd ik soms al tegen vijf uur naar huis gestuurd. Want etenstijd. Ik vond dat idioot vroeg: bij ons thuis kwamen de gekookte aardappelen niet voor half zeven op tafel. Wij waren late eters, voor Hollandse begrippen dan.

Ik pakte dan mijn BMX crossfiets en fietste naar huis terwijl de speelkaart die ik met een wasknijper aan de achtervork had bevestigd langs de spaken ratelde.

Doodsverachting

Sinds de jaren 80 heeft de aanvang van mijn avondmaal zich steeds meer in mediterrane richting verplaatst. Zo niet die van de doorsnee Hollander. Die blijkt – 40 jaar aantasting van de volksaard ten spijt – nog steeds een vroege eter. Tenminste, als je kijkt naar de horden maaltijdbezorgers die al rond half zes met doodsverachting in de ogen door de straten schieten.

Die doodsverachting heeft overigens vooral betrekking op de levens van medeweggebruikers, en dan met name de voetgangers. Voortdurend beducht voor het gevaar dat schielijk vanuit een onverwachte hoek kan toeslaan, schuifelen zij schichtig door het stedelijk ecosysteem.

Tot voor kort was dit gevaar nog wel te overzien. Of beter: te overhoren. Het geluid van een aanstormende bromfiets of scooter rond etenstijd betekende dat je extra op je hoede moest zijn. De bestuurder was waarschijnlijk onderbetaald en had dientengevolge te veel haast om stil te staan bij onbenullige zaken als verkeersveiligheid.

Geruisloze gevaren

Het geluid verraadde het gevaar. Je kon erop anticiperen. En het zorgde ook wel voor een spannend randje aan het saaie bestaan van de stadsnomade.

Maar steeds vaker zijn de scooters elektrisch aangedreven. En steeds vaker rijden ze op elektrische fietsen, die net zo hard gaan en zelfs nog geruislozer zijn. Hoe kun je nu nog anticiperen op snel naderend onheil?

En zo is het cirkeltje sinds onze tijd op de Afrikaanse savanne rond: voor een voedzame avondmaaltijd trotseerden we geruisloze gevaren als leeuwen en luipaarden. Nu trotseren we het geruisloze gevaar van de motorloze maaltijdbezorger. Alleen is de maaltijd waarvoor we ons leven wagen niet meer de onze, maar die van een anonieme stadsbewoner.

Nepuitlaat

Daarom wil ik graag iets voorstellen uit de tijd dat ik nog een BMX had en om half zeven aan tafel ging: een speelkaart die langs de spaken ratelt. Je kunt in de speelgoedwinkel zelfs een setje kopen met stoere nepuitlaat en vier kaarten voor verschillende motorgeluiden.

Met een beetje goede wil zijn ze vast ook wel te bevestigen aan een elektrische brommer of scooter.

 

CONTENT MARKETING?

Het was hartje winter, twee jaar geleden, toen ik door een Duitse organisatie gebeld werd met de vraag om te spreken op een ‘content marketing event’ in Berlijn. “Een wat voor een event?”, vroeg ik onwetend. De vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn reageerde nogal verbaasd, ze was ervan uitgegaan dat ‘content marketing’ voor mij dagelijkse kost zou zijn. Sterker, ze zag ons als organisatie als één van de meest inspirerende voorbeelden op dit gebied. Uit haar nadere toelichting begreep ik dat de term simpelweg neerkomt op ‘vertellen wat je aan het doen bent’. Als bedrijf, als organisatie en als mens. Maar dat deze activiteit nu is vastgelegd in wereldwijde marketingtheorieën en als de ultieme vorm van communicatie van de toekomst wordt beschouwd was nieuw voor mij. Iets wat voor mijn bedrijf – Fish Tales – als natuur voelt blijkt voor velen een inspiratie te zijn om het marketingroer definitief om te gooien.

 

JOUW REDEN

Maar wacht eens even, kun je een communicatiestrategie die je jaren, soms decennia, hebt gevolgd zomaar ombouwen? Om deze vraag te beantwoorden moet je eerst bij jezelf te rade gaan: “Voer ik mijn bedrijf of organisatie met een goede reden?” Als het je doel is om winst te maken, stop dan direct en sluit de deuren. Ik bedoel een echte reden. Een reden waarbij jij bijdraagt aan bijvoorbeeld een betere wereld of het welzijn van groepen mensen. Simon Sinek[1] zei al: “People don’t buy what you do but why you do it.” En zodra je die reden – een geloof en missie – ontdekt hebt, gaat de rest vanzelf. Content bouwen is namelijk niets anders dan verhalen vertellen vanuit een reden. Deze verhalen vertel je zo puur mogelijk, zonder fratsen en foefjes, in tekst, foto of video. Kortom, je maakt content. Gebruik social media als Facebook, Instagram of YouTube of maak je eigen site. Doe je dit alles met een goede reden, dan zullen mensen zeker naar je toe trekken en creëer je vanzelf ‘free publicity’.

 

BERLIJN

Heel veel meer kon ik niet vertellen toen ik daar op het podium in Berlijn stond. Ik had wat slides voorbereid en deelde mijn verhaal met het publiek, onderbouwd met enkele voorbeelden uit de praktijk. Simpel en precies zoals we het met Fish Tales altijd hebben gedaan. Toen ik bij mijn laatste slide was aangekomen en vertelde dat we inmiddels erg succesvol zijn geworden zonder ook maar een euro aan advertenties uitgegeven te hebben werd het stil. Langzaam kwam bij de toehoorders, zo’n 250 mensen marketingmensen uit grote en kleine organisaties, het besef dat dit mogelijk is. Bedrijven en organisaties zijn er de laatste decennia aan gewend geraakt dat succes niet mogelijk is zonder aangedikte commercials en peperdure, vaak misleidende advertenties waarin de positieve aspecten van hun product verheerlijkt worden en weg gekeken wordt van de negatieve. Kortom, ze zijn de kunst van het vertellen van een eerlijk en oprecht verhaal kwijtgeraakt, een kunst die in mijn ogen de basis zou moeten vormen van het maken van goede content.

 

KANSEN

Vandaag de dag zijn er volop kansen voor kleine ondernemers die met hun inspirerende plannen de wereld leuker en beter willen maken. De tijd dat alle macht in handen ligt van de multinationals is voorbij. Nu is de tijd om als beginnende ondernemer de wereld mee te nemen in jouw ideeen. Begin daar mee door simpelweg je eigen verhaal te vertellen, in alle eenvoud, met de juiste reden.

 

MIJN ACHT GEBODEN

1. Stel je product in dienst van je verhaal en niet andersom.
2. Werk van binnen naar buiten. Sterke merken beginnen van binnenuit.
3. Inhoud gaat boven vorm
4. Doe niet aan ‘old-school marketing’, maar maak toetsbare waarheid.
5. Stop met adverteren. Bouw een community die je merk draagt.
6. Ontketen een beweging rondom een idee dat ertoe doet
7. Maak impact
8. Wees een missie met een bedrijf. Geen bedrijf met een missie

[1] Simon Sinek is Britse marketeer en verspreidde de theorie van de ‘Golden Circle’

Een boterham met tevredenheid is een boterham zonder beleg. Het betekent dat je genoegen moet nemen met minder. Daar moest ik onlangs aan denken toen m’n inbox zich vulde met tevredenheidsonderzoeken.

Ik was namelijk zo onverstandig geweest om online wat broodnodige aankopen te doen. En waar een offline transactie zich beperkt tot de uitwisseling van het goed, het geld en de goedendag, wil de online verkoper achteraf graag nog een stukje zelfbevestiging van je.

Zo vulde mijn inbox zich met tevredenheidsonderzoeken. Nu was ik tot dat moment eigenlijk best tevreden over de dienstverlening. Alles was snel, foutloos en onbeschadigd geleverd. Daarmee was de kous wel af, vond ik. Maar ik had duidelijk geen rekening gehouden met het klantenrelatiebeheersysteem van de webshop.

‘Onderbouwing omtrent uw feedback’

Goed, ik besloot er eentje te doen. Ze waren heel benieuwd hoe ik de dienstverlening had ervaren. Er was wel een catch: het kon zijn dat ik de e-mail eerder kreeg dan het product. Of ik dan even wilde wachten met het onderzoek. Het was gelukkig een eenvoudig onderzoek: ik mocht 1, 2, 3, 4 of 5 sterretjes aanklikken. Dat leek me niet onmogelijk.

Ik ben de beroerdste niet en koos 4 sterretjes: ‘goed’. Maar dat was niet voldoende, ik moest namelijk een ‘onderbouwing omtrent mijn feedback’ geven. Die kwam dan op hun website en ik mocht het veld niet leeg laten. Daarna werd me gevraagd of ik alle producten afzonderlijk wilde beoordelen. Ook weer met een ‘onderbouwing omtrent mijn feedback’.

Toen was ik er wel klaar mee.

En het is niet alleen mijn inbox. Als ik een nieuwe app installeer, wordt me na drie keer klikken gevraagd of ik tevreden ben met de software. Als ik op zoek moet in de ‘help’ van een programma of website, staat onder ieder antwoord de vraag of ik ermee geholpen ben. Overigens maakt het niet uit of je ‘ja’ of ‘nee’ kiest, er gebeurt verder niets.

Oprechte aandacht

Nou weet ik heus wel dat ik die vragen en onderzoeken kan negeren en de e-mails kan deleten. Maar het gaat me om het principe. En daar wringt het.

Want het lijkt misschien heel sympathiek, om te vragen of het allemaal naar wens is. Dat is het ook, in een restaurant of wanneer je terugkomt in de winkel en de verkoper nog weet wat je vorige keer hebt gekocht. In die gevallen is het oprechte aandacht. Zelfs wanneer de aandacht niet oprecht is (we hebben allemaal weleens een offday), moet de gastheer of verkoper in ieder geval nog moeite voor je doen.

Niets van dat alles wanneer je een tevredenheidsmailtje ontvangt. Dat kost het bedrijf geen enkele moeite, maar jou – de klant – wél. Je geeft het bedrijf bovendien gratis informatie, die ook nog eens voor reclamedoeleinden wordt gebruikt.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn, dat ík het bedrijf oprechte aandacht geef in plaats van andersom? Daarom zou ik graag willen dat al die bedrijven een boterham met tevredenheid zouden eten, in plaats dat ze een dik belegde boterham verdienen aan de tevredenheidsonderzoeken die wij gratis voor ze invullen. Doe mij maar een boterham met oprechte aandacht.

Of beter nog: een bagel.